آخرین جلد از غزلیات «وحشی بافقی»، شامل خوانش غزل‌های سیصد تا آخرین است.
وحشی بافقی از شاعران نام‌دار سده‌‌‌‌‌‌‌‌ی دهم ایران و از مهم‌ترین شاعران «مکتب وقوع» است.
مکتب وقوع، سبکی از شعر فارسی است که از اواخر قرن نهم تا اوایل قرن یازدهم هجری رواج داشت و در دوره‌‌‌‌‌‌‌‌ی زمانی بین سبک عراقی، دوره‌‌‌‌‌‌‌‌ی تیموری و سبک هندی پدیدار شد. ویژگی «اشعارِ وقوعی»، سادگی، پرهیز از صنایع بدیعی و اغراق‌های شاعرانه، کاربرد اصطلاحات و زبان عامیانه و بیان صریح و بی‌پیرایه‌‌‌‌‌‌‌‌ی وقایعی است که بین عاشق و معشوق می‌گذرد. وحشی بافقی، «لسانی شیرازی»، «اهلی شیرازی»، «فغانی شیرازی» و «اشرف جهان قزوینی»، از معروف‌ترین سخنوران این مکتب به‌شمار می‌روند.