«کیوان بهرامی» دانشجوی جوانی که در سال ۱۳۸۲ در شهرستان بم مشغول تحصیل است، دو بار به خواستگاری «یگانه غضنفری» از اهالی بم رفته که هر دو بار پدر یگانه با ازدواج آن‌‌‌‌‌‌‌‌ها مخالفت کرده است. این بار کیوان مسأله را جدی‌تر کرده و از خانواده‌اش می‌خواهد که به بم بیایند. همه از این ماجرا خوشحالند؛ اما صبح همان روز خواستگاری، یعنی «جمعه پنجم دی ماه ۱۳۸۲» زلزله‌ای بزرگ در بم رخ می‌دهد.
کیوان و یگانه، جان سالم به در می‌برند، اما بسیاری از اطرافیان آن‌‌‌‌‌‌‌‌ها از بین می‌روند. هنگامی که یگانه و کیوان مشغول کمک به زنی زلزله‌زده هستند، یگانه با دیدن پدرش با عجله به سمت او می‌رود که موتوری با شدت به او برخورد می‌کند. یگانه می‌میرد. کیوان غمگین است. عمویش او را در شهر می‌بیند و او را به تهران می‌آورد.
هفت سال از زلزله می‌گذرد. کیوان در شرکت پدرش با دختری آشنا می‌شود که در روزهای زلزله برای امداد به بم آمده بود. کیوان که کم و بیش از این دختر خوشش آمده، می‌فهمد که او هم در زلزله رودبار تمام خانواده‌اش را از دست داده است. آن‌‌‌‌‌‌‌‌ها برای تحقیق، راهی بم می‌شوند.