در یک آسایشگاه سالمندان، پیرمردی به نام «سیدرضا»، به علت بیماری و کهولت سن فوت می‌‌‌‌‌‌‌‌کند. از خانواده‌‌‌‌‌‌‌‌اش هیچ-کس به آسایشگاه نمی‌‌‌‌‌‌‌‌آید، جز دختری که پس از فوت به سراغ پدرش می‌‌‌‌‌‌‌‌آید. «سهراب» که یکی از پاهایش را به علت بیماری قند بریده‌‌‌‌‌‌‌‌اند، به همراه «علی محمد» و «جلال» که هرکدام دارای بیماری‌‌‌‌‌‌‌‌هایی هستند، به علت بی‌خبری از خانواده‌‌‌‌‌‌‌‌های‌‌‌‌‌‌‌‌شان و ندادن سهمیه آسایشگاه و این که بیش از چهارماه حتی یک ملاقاتی نداشتند، تصمیم به فرار از آسایشگاه می‌‌‌‌‌‌‌‌گیرند.
سرهنگ پیرمردی است که به تنهایی نمی‌‌‌‌‌‌‌‌تواند از آسایشگاه بیرون بیاید. این سه نفر پس از فرار از آسایشگاه به پیشنهاد جلال به قهوه خانه‌‌‌‌‌‌‌‌ی «اسمال آقا» در خیابان شیخ هادی می‌‌‌‌‌‌‌‌روند. سهراب پس از مراجعه به خانه پدری، با برخورد نامناسب خواهرش رو به رو می‌‌‌‌‌‌‌‌شود و در مقابل پیشنهاد خواهرش برای وکالت گرفتن، ایستادگی می‌‌‌‌‌‌‌‌کند و به علت این که از اهالی محل می‌‌‌‌‌‌‌‌شنود برادر کوچکش هشت ماه پیش فوت کرده و به او اطلاعی نداده‌‌‌‌‌‌‌‌اند، خانه را ترک کرده، به قهوه‌‌‌‌‌‌‌‌خانه رفته و شب را برخلاف میل باطنی در آنجا سپری می‌‌‌‌‌‌‌‌کند.
«علی محمد» هم می‌‌‌‌‌‌‌‌شنود که دختر کوچکش «فرشته»، در حال ازدواج است و آن‌‌‌‌‌‌‌‌ها نه تنها به او خبر نداده‌‌‌‌‌‌‌‌اند، بلکه در هیچ جا اسم پدر را نیز عنوان نکرده‌‌‌‌‌‌‌‌اند. در ضمن از او خواستار وکالت برای اجرای عقد می‌‌‌‌‌‌‌‌شوند. علی محمد با ناراحتی زیاد به دفترخانه می‌رود و سند ازدواج را امضاء می‌‌‌‌‌‌‌‌کند و درنهایت او هم شب را در قهوه‌‌‌‌‌‌‌‌خانه سپری می‌‌‌‌‌‌‌‌کند.
جلال که تنها یک دختر دارد، بدون هیچ نشانی و تنها با کوشش زیاد دخترش را پیدا می‌‌‌‌‌‌‌‌کند و درمی‌‌‌‌‌‌‌‌یابد که همسر «شقایق»، به علت معاملات غیرقانونی، در زندان است. جلال پس از سال‌‌‌‌‌‌‌‌ها به شقایق می‌‌‌‌‌‌‌‌گوید که سی‌‌‌‌‌‌‌‌وچند سال پیش به علت بچه‌‌‌‌‌‌‌‌دار نشدن او و همسرش، او را به فرزندخواندگی گرفته‌‌‌‌‌‌‌‌اند. جلال از ناراحتی شب را در بیمارستان می‌‌‌‌‌‌‌‌گذراند و با پیشنهاد شقایق می‌‌‌‌‌‌‌‌خواهد که در خانه او زندگی کند.