بهروز که خبره شعر و سیاست بود در مقایسه با دوره کودتا تغییر موضع داده و مطالبی خوشایند حکومت می‌نویسد و حتی اشعار و مدیحه‌‌سرایی‌های خود را با نام «امیرتاش» در روزنامه چاپ می‌کند، به امید آن‌‌‌‌‌‌‌‌که امیرتاش با نفوذی که در دربار دارد به وعده خود وفا کند و آرزوی دیرینه بهروز یعنی تحصیل در فرنگ را برآورده سازد.
«عطا» درمهمانی کوچکی که در دفتر روزنامه برقرار شده بود، امیرتاش را می‌‌‌‌‌‌‌‌بیند و خشم و نفرت کهنه او تازه می‌‌‌‌‌‌‌‌شود. امیرتاش همان فرمانده گروهی است که «آقاباشی» پدر عطا را در جنگل‌های شمال به قتل رساندند.
روز بعد امیرتاش به چلویی می‌‌‌‌‌‌‌‌رود و با زیرکی و درایت خود را نزد عطا تبرئه می‌‌‌‌‌‌‌‌کند. سپس با وعده این که تصمیم دارد او را به جمع خانواده‌اش در گرداب بازگرداند، نسبت «بهروز» را با یاغیان قدیم یعنی «عنایت» و «آقاباشی» از زبان عطا کشف می‌‌‌‌‌‌‌‌کند…