«شهاب» که از مدت ها قبل خودنویسش را گم کرده، تصادفاً، آن را در جیب سربازی به نام خالد می‌‌‌‌‌‌‌‌بیند؛ به همین خاطر به او اتهام دزدی می‌‌‌‌‌‌‌‌زند و با شیوه تحقیرآمیزی خودنویس را از او می‌‌‌‌‌‌‌‌گیرد. خالد ادعا می‌‌‌‌‌‌‌‌کند خودنویس متعلق به یک شهید است.
شهاب حرف‌‌‌‌‌‌‌‌های خالد را هم که صادقانه ادعا می‌‌‌‌‌‌‌‌کند خودنویس متعلق به یکی از سربازان شهید است که قبل از شهادتش برای ثبت خاطرات جنگ به او سپرده است، باور نمی‌‌‌‌‌‌‌‌کند.
اما روزی در شرکت، وقتی برای اولین بار، می‌‌‌‌‌‌‌‌خواهد متن یک نامه‌‌‌‌‌‌‌‌ی اداری را بنویسد تا منشی‌‌‌‌‌‌‌‌اش آن را تایپ کند، متوجه می‌‌‌‌‌‌‌‌شود که خودنویس، به خودی خود، خاطرات یک شهید را از جبهه و جنگ با جوهر قرمز روی کاغذ می‌‌‌‌‌‌‌‌نویسد. در نوشته‌‌‌‌‌‌‌‌ها به طور مکرر اسم دختری به نام «مرضیه»، نامزد خالد، آورده می‌‌‌‌‌‌‌‌شود. شهاب که از این وضع به شدت وحشت زده شده است، به خانه می‌‌‌‌‌‌‌‌رود. در آنجا متوجه می‌‌‌‌‌‌‌‌شود که خودنویس خودش را همراه مدارک در بانک جا گذاشته است. از این رو دچار عذاب وجدان می‌‌‌‌‌‌‌‌شود و از بهروز که قرار است همان شب از طرف شهاب به اهواز برود تا قراردادی را با ستاد پشتیبانی جبهه‌‌‌‌‌‌‌‌ها منعقد کند، می‌‌‌‌‌‌‌‌خواهد که در اهواز سری هم به حمیدیه بزند و خالد را پیدا کند تا خودنویسش را به او برگرداند.
از طرف دیگر پدر خالد یعنی «ابوخالد» و مادرش «سکینه» و خواهرش «فوزیه»، در کلبه گِلی دورافتاده‌‌‌‌‌‌‌‌ای چسبیده به کرخه و نزدیک هورالهویزه زندگی می‌‌‌‌‌‌‌‌کنند. یک روز ابوخالد متوجه می‌‌‌‌‌‌‌‌شود که دختری که در کَپَر مخفی شده، مرضیه، نامزد خالد و دختر برادرش است. مرضیه به آن‌‌‌‌‌‌‌‌ها می گوید که عراقی‌‌‌‌‌‌‌‌ها با توپ و تانک به آبادی حمله کرده‌‌‌‌‌‌‌‌اند و پدر و مادرش را به اسارت گرفته‌‌‌‌‌‌‌‌اند، ولی خودش توانسته از چنگ آن‌‌‌‌‌‌‌‌ها فرار کند.
مرضیه تنها دختری است که در آن منطقه، شنا را به خوبی بلد است. او فکرهایی در سرش دارد و بالاخره موفق می‌‌‌‌‌‌‌‌شود با کمک دختر عمویش، فوزیه و با یک بَلَم، شناوری عراقی را از مقابل پاسگاه بردارد و همراه آن شناور، یک ستوان عراقی را هم به اسارت بگیرند. او به همراه فوزیه و به وسیله تفنگ شکاری کهنه و قدیمی ابوخالد و تنها با یک فشنگ، ستوان را به کپر برده و آنجا به دور از دید عمو و زن عمویش، حبس می‌‌‌‌‌‌‌‌کنند .