«طهران قدیم» کتابی است ماحصلِ سال‌ها تلاش پیگیر در زنده‌کردنِ سنت‌ها، عادات و آیین‌های فراموش‌شده‌ی مردم تهران قدیم.
«جعفر شهری» در توضیح کتاب خویش اشاره می‌کند: «این کتاب مجموعه‌ای است مستخرج از دیده‌ها و شنیده‌ها و محفوظات و ملموسات خویش از طهران طفولیت، طهران قبل از ظهور پهلوی، اطلاعاتی تنها قائم‌به‌ذات خود نویسنده با اصالت و بکارت و صداقت تمام بدون قرض و مدد و کمک و شریک و دریوزه از این و آن.»
وی در مقدمه‌ی کتاب با قوت قلب به خواننده اطمینان داده که مطالب کتاب طهران قدیم، کلمه‌ای دور از واقعیت و حقیقت نبوده و همان‌هایی است که بوده و شد. خدشه و خللی در آن راه نداشته، ملموساتی که خود این هیچ‌مدان یا در جریان مستقیم آن بوده یا از افراد و منابع کاملاً موثق به دست آورده، در صندوقچه‌‌‌‌‌‌‌‌ی امین سینه ضبط و یادداشت کرده‌ام و خواننده می‌تواند به آن مؤمن بوده و با خاطری آسوده از آن کسب اطلاع نماید.
مطالب کتاب موجود ترسیم صحنه‌ها و نمایش احوال و افعال مردم گذشته تهران می‌باشد؛ از خصوصیات و خلقیات و گذران و آداب و عادات و فرهنگ و رسوم و عواطف و روابط و معتقدات و معاش و معاد و آنچه فرد و جماعتی با آن پا به عرصه‌ی وجود نهاده به خاک می‌روند. در این خاصیت که هرچه اگر خوب و قابل‌پسند بوده سرمشق و اگر زشت و ناستوده، طرد بشوند و کل تواریخ که به همین خاطر نوشته شده‌اند؛ با این جلب نظر که اگر در این تاریخ مطالب مُعجبِ دور از باور به نظر برسد، نباید حمل به دروغ و ناممکن گردد.
«جعفر شهری باف» متولد ۱۲۹۳ در محله‌‌‌‌‌‌‌‌ی «عودلاجان» تهران و متوفی ۱۳۷۸ تهران، از نویسندگان و پژوهشگران تاریخ ایران، به‌ویژه شهر تهران، است.
شهری در دو مجموعه‌‌ی «طهران قدیم» پنج جلد) و «تاریخ اجتماعی تهران» در قرن سیزدهم (شش جلد)، حال‌و‌هوای تاریخی تهران را با جزئیاتش بیان می‌کند. دیگر اثر او، «قند و نمک»، مجموعه‌ای از اصطلاحات اصیل تهرانی با توضیحات و پیشینه‌ی آن‌‌‌‌‌‌‌‌هاست.
سه رمان از رمان‌های او، یعنی «شکر تلخ»، «گزنه» و «قلم سرنوشت» را باید سه‌گانه‌ای دانست که اولی مربوط به دوران کودکی نویسنده و رنج‌های مادر وی، دومی شرح دوران نوجوانی، و سومی مربوط به دوران میان‌سالی اوست. کتاب‌های «حاجی در فرنگ» (در دو جلد) و «حاجی دوباره» نیز سفرنامه‌‌ی مؤلف است به مکه و سپس اروپا که در آن خرافات دینی را به چالش می‌کشد.
شهری در نوشته‌های خود از واژه‌های گوناگون و اصیل و اصطلاحات تهرانی بهره می‌گیرد. جعفر شهری دلیل نوشتن تاریخ را علاقه‌مندی به عبرت‌آموزی و معرفی مردم قرون و اعصار و سردرآوردن از وضع و زندگی و چگونگی حالات آنان می‌داند.