این اثر روایت واقعی از کودکی است که جنگ را ندیده، اما با چشم‏‌ها و زبان پدر آن را مشاهده و توصیف می‌کند. نخستین بخش از این اثر، با یک فضای خانوادگی شروع می‌شود و چیزی بین یک رمان و یک نمایشنامه را پیش روی خواننده قرار می‌‏دهد.
«علیرضا اسفندیاری» در کتاب «پدران سرباز، پسران سرباز» با پر رنگ کردن احساسات و بیان دقیق اتفاقات، سعی بر این دارد که یک فضای واقع‌گرایانه و باورپذیر را برای خواننده به تصویر بکشد.
نقطه‌ی محوری این کتاب، پدری به نام «محمدعلی اسفندیاری» است که با دیدن پسر خود در لباس سربازی، به یاد روزهای جوانی خود در جبهه می‌افتد و در بسیاری مواقع با تجسم گذشته، امروز پسرش را با گذشته‌ی خودش پیوند می‌‏دهد.