وقتی از نقش زنان و دختران در هشت سال دفاع مقدس سخن به میان می‌آید، اولین چیزی که به ذهن خطور می‌کند، حضور آنها به عنوان پرستار، پزشک، مددکار و یا حتی رزمنده در سال‌های ابتدایی جنگ است؛ اینها اگرچه درست است، اما همه‌ی ماجرا نیست. گاهی «ماندن» بزرگ‌ترین نقشی بود که یک زن می‌توانست در دفاع مقدس به عهده بگیرد؛ ماندن بر سرِ خانه و زندگی‌ای که هر روز ده‌ها بمب و موشک بر سرش آوار می‌شود.

«زنان پایار» روایت زن‌هایی است که زیر موشک‌باران و بمباران‌های عراق در شهر و دیار خود (ایلام) ماندند و نگذاشتند چراغ زندگی در این استان صبور و دلاور خاموش شود؛ زنانی که ثابت کردند باید مقاومت کرد و به یک توپ و تشر دشمن خانه و زندگی را رها نکرد.