این کتاب دربردارنده ی حکایت‌هایی شنیدنی درباره زندگی و روزگار علامه شهید، آیت الله سید محمدباقر صدر، اندیشمند بزرگ مسلمان است.

سید محمدباقر صدر در 25 ذیقعده 1353 در شهر مقدس کاظمین دیده به جهان گشود و دومین فرزند خانواده بود. اجدادش همه از عالمان دین بودند. پدرش سید حیدر در جوانی از دنیا رفت. پدربزرگش، آیت الله العظمی سید اسماعیل صدر، یکی از مراجع بزرگ تقلید شیعه در نیمه اول قرن چهارده قمری بود و در سال 1338 هجری قمری وفات یافت. دیگر اجدادش که شاخه‌هایی سرسبز و پربار از شجره پربرکت «خاندان صدر» و از تبار غیرتمند و پاک امام کاظم (علیه السلام) بودند، در ایران، لبنان و عراق از پاسداران فرهنگ، اندیشه، دانش و دین به شمار می رفتند.

برادر بزرگش، سید اسماعیل، نیز از عالمان و مجتهدان پرتلاش و جوان نجف بود که در سال 1388 قمری، در چهل و هشت سالگی، درگذشت. خواهرش «آمنه بنت الهدی صدر» یکی از زنان دانشمند، شاعر، نویسنده و معلم فقه و اخلاق بود که در مسیر جهاد و مبارزه، با برادرش سید محمدباقر هم‌گام شد و سرنوشت هر دو به شهادت و سعادت ابدی ختم شد.

سید محمد باقر، از پنج سالگی به مدرسه رفت و در یازده سالگی دوره ابتدایی را به پایان رساند. در این دوران، نبوغ شگفت‌انگیز و استعداد سرشار خدادادی او درخشید و تعجب آموزگاران و هم‌کلاس های خود را برانگیخت، به‌طوری که اولیای مدرسه تصمیم گرفتند او را به مدرسه کودکان تیزهوش و نابغه بفرستند تا به هزینه دولت درس بخواند و پس از طی مراحل لازم و قانونی، وی را به دانشگاه‌های اروپا یا آمریکا اعزام کنند تا در رشته های علوم جدید تحصیل کند و به کشورش بازگردد.

او به تحصیل علوم دینی و رشته کاری پدرانش گرایش داشت، اما مادر و برادر بزرگش رضایت ندادند که به پول دولت وابسته به غرب و دست اندرکاران خودباخته آموزش و پرورش آن روز عراق، درس بخواند.

بالاخره با راهنمایی دو دایی فقیه و دانشمندش، آیت الله شیخ محمدرضا و آیت الله شیخ مرتضی آل یاسین فراگیری دروس حوزوی و علوم دینی را آغاز کرد.

تحصیلات علوم دینی را با کتاب «معالم الاصول» نزد برادرش سید اسماعیل آغاز کرد و دیگر کتاب‌های دوره سطح حوزه را با شور و شوق و تلاش بسیار در مدتی کوتاه خواند و به پایان رساند. او علاوه بر تحصیل، دروس ابتدایی را نیز به خواهرش بنت الهدی می آموخت و بنت الهدی، بی آنکه به مدارس نامناسب دخترانه آن روز عراق پای بگذارد، نزد برادرش سید محمدباقر و گاه سید اسماعیل، قرآن،ادبیات، تاریخ، حدیث، فقه، اصول و … را آموخت.

بعضی از عالمان آگاه و روشن بین از جمله شهید سید محمدمهدی حکیم، سید طالب رفاعی و شیخ مهدی سماوی، پس از مطالعه اوضاع سیاسی و اجتماعی عراق، به این نتیجه رسیده بودند که باید حزبی را مبتنی بر اندیشه و ایدئولوژی اسلامی تأسیس کنند تا بتوانند مبارزه مسلمانان آن سامان را سر و سامان بدهند و به اهداف خود برسند. پس از مطرح کردن این اندیشه با آیت الله صدر، «حزب الدعوه الاسلامیه» (حزب دعوت اسلامی ) را در سال 1377 تأسیس کردند.

آیت الله صدر اساس‌نامه‌ای را نیز براساس اعتقادات دینی برای حزب دعوت تنظیم کرد. حزب دعوت به فعالیت خود پرداخت. آیت الله سید محمدباقر صدر، پنج سال بعد از تأسیس حزب، بنابه مصالحی خود را از آن کنار کشید، اما به دیگر اعضای حزب توصیه کرد که به کار خود ادامه دهند و او نیز پشتیبان آنان بود.

فعالیت‌های سیاسی آیت الله صدر ادامه یافت. از طرف دیگر دوران مرجعیت آیت الله سید محمدباقر صدر، پس از وفات آیت الله حکیم (1390 قمری) آغاز شد و بسیاری از مردم عراق از او تقلید کردند.

در سال 1392 قمری، رژیم بعث عراق، بیش از پیش از تحرک‌های ضداستبدادی حزب دعوت اسلامی و دیگر گروه‌های مبارز و مسلمان به وحشت افتاد؛ بنابراین با یورش به خانه های مبارزان و مجاهدان، عده زیادی را دستگیر و زندانی کردند.

آیت الله صدر نیز با اینکه بیمار بود و در بیمارستان نجف بستری شده بود، زیر نظر مأموران سازمان امنیت رژیم بعث قرار گرفت تا اینکه با اعتراض مردم و علما، سازمان امنیت از نظارت بر او دست کشید....