یکی از عارفان نامی اسلام، شیخ جعفر مجتهدی است. در این کتاب حکایتهای شنیدنی ، زندگی‌نامه و شرح احوال ایشان و نقل‌هایی از اشخاص معتبر درباره ویژگی های روحانی و کرامات این عالم بزرگوار آمده است.

«شیخ جعفر مجتهدی» در اول بهمن ماه 1303 هـجری خورشیدی در خانواده‌ای متدین و مرفه در شهر تبریز دیده به جهان گشود؛ خانواده‌ای که از نظر نجابت و اصالت جزو خانواده‌های مشهور آن سامان بودند. پدر ایشان، حاج میرزا یوسف، از دل‌باختگان آستان حضرت سیدالشهداء (علیه‌السلام) بودند، تا جایی که مکرر قافله‌سالاری زائران کربلای معلی را از تبریز به عهده می‌گرفت و خرج زائران تهی‌دست دل‌شکسته را خود عهده‌دار می‌شد.

شیخ جعفر مجتهدی از همان خردسالی، به‌خاطر فطرت پاک و زلالش، بارها در عالم رؤیا حضرت صدیقه طاهره (سلام الله علیها) و دیگر معصومین (علیهم السلام) را ملاقات کرد و مدتی بعد با پای پیاده راهی کربلا شد؛ اما در راه به جرمی نامعلوم به زندان افتاد. در زندان و پس از آزادی، برای ایشان حوادث فراوانی رخ داد که حاصل همه‌ی آنها توسل و تمسک بیشتر به اهل بیت بود.

وی در توسل به ائمه معصومین (علیهم السلام) بسیار استثنایی و ممتاز بود و در همه مراحل زندگی شگفت خویش، همواره این پیام اصولی را منادی می کرد: «توسل و محبت خالصانه و هرچه بیشتر به اهل بیت(ع)»؛ به‌گونه ای که هیچ‌گاه دیده نشد جز فراخواندن افراد به سیره ائمه اطهار (علیهم‌السلام) کار دیگری از ایشان سر زده باشد.

آقای مجتهدی سرانجام پس از بیست سال خانه به دوشی، به امر ائمه معصومین (علیهم السلام)، به قم مشرف شد و در منزل وقفی بسیار محقر و ساده ای ساکن گشت که مدتی هم حاج فخر تهرانی در یکی از اتاق‌های آن خانه ساکن بود.

وی حتی در قم هم از خود خانه‌ای نداشت و عمری خانه به‌دوش و آواره بود.

آقای مجتهدی در سال‌های آخر عمر شریف و پربرکتش از قم به مشهد مقدس عزیمت کرد و در جوار ملکوتی حضرت رضا (علیه السلام) ساکن شد.

شیخ مجتهدی پس از حدود چهار سال اقامت در جوار حضرت ثامن الحجج (علیه‌السلام) ظهر روز جمعه، ششم ماه مبارک رمضان 1416، مطابق با ششم بهمن 1374 خورشیدی، دار فانی را وداع گفت.