دوران امامت امام موسی کاظم(ع) هم‌زمان با حکومت ظالمانه‌ی «بنی‌عباس» و مصادف با خلافت «هادی عباسی» است. نطفه‌ی حادثه‌ی جان‌گداز «فَخّ» از همان زمان بسته شد که حق خلافت را از فرزندان «رسول خدا(ص)» سلب کردند و به امویان ریاکار سپردند.

حکایتی از پایمردی و دلیری مردانی حق‌طلب و جان‌بر‌کف، پیروان «امام موسی کاظم(ع)»، در قیامی خون‌بار علیه «هادی عباسی» و والی خون‌خوارش «عبدالعزیز» را خواهید شنید.

این روایت از مجلس درس علوی صاحب‌سخنی آغاز شد که با احضار زاهد عارف‌اندیش به بارگاه والی و بستن باب روشنایی جویندگان فضیلت و معرفت، به امید قطع ریشه‌ی عصیان‌پروری از آنان، نه‌فقط مکتب‌خانه‌ی آن علوی زاهد را بستند، بلکه شاگردان را در دهلیز و سیاهچال به‌زنجیر‌کشیدند و جان سوختند.

لیک این همه سودی نبخشید و هادی عباسی از درِ دیگر درآمد و «عبدالعزیز» را به کار گرفت که او هم نوبه‌ی خویش حیله‌هایی را به‌کار بست، تا شاید در سایه‌ی ترس و وحشت مأموران خویش، انزوای مردان حق را فراهم آورد و در امنیت و آسایش مطلق، دواسبه در وادی هوس بتازد. این تدبیر نیز مؤثر نیفتاد و انگیزه‌ی قیامی را از سوی نواده‌ی «امام حسن مجتبی(ع)» و یاران صدیق و جان‌بازش همچون «حسن بن محمد» و «سلیمان» و «یحیی» و هزاران مرد پاک‌باخته و ازجان‌گذشته فراهم کرد.

از شما مخاطبان محترم بابتِ کیفیتِ پایین صدا پوزش می‌خواهیم.