شب بود و من از حیاط خانه

آرام به آسمان پریدم

از باغ قشنگ آسمان‌ ها

یک دسته گُل ستاره چیدم

برگشتم و شادمان نشستم

در کُنج حیاط خانه تنها

با چند ستاره وصله کردم

آهسته لباس مادرم را

از راه رسید مادر من

یک دفعه لباس تازه را دید

خوشحال شد و لباس خود را

با خنده گرفت و زود پوشید

یک لحظه حیاط کوچک ما

شد مثل یک آسمان دیگر

در پیرهن پُر از ستاره

یک ماه قشنگ بود مادر