روایت پیامبر در پهنه غدیر، در اندیشه نجات امت و تضمین سعادت آنان بود؛ چرا که غدیر حلقه میانی رسالت و امامت است و نبوت با ولایت ادامه می‌یابد.

غدیر درلغت به معنای آبگیر است؛ گودالی در بیابان که آب باران در آن گرد آید. در میان راه دو شهر بزرگ دنیای اسلام، مکه و مدینه، محلی است به نام «جُحفه» که در زمان رسول گرامی اسلام، صلی الله علیه و آله، کاروانیان حج‌گزار در آنجا از هم جدا می شدند و به طرف دیار خود می رفتند. در این محل، غدیر خم جای دارد. علت نام گذاری این غدیر به خم، آن است که آبگیر آنجا به شکل خُمِ رنگرزان بوده و برخی قبایل صحرایی، گاه جامه‌های رنگ کرده خود را در این آبگیر می شستند.

حضرت علی(ع) در غدیر، منتخب خدا بود و رسول الله(ص) مامور ابلاغ پیام آسمانی «بلغ ما انزلالیک من ربک» بود. غدیر تنها نام یک سرزمین نیست؛ یک تفکر است، نشانه و رمزی است که از تداوم خط نبوّت حکایت می کند. غدیر نقطه تلاقی کاروان رسالت با طلایه داران امامت است.

آری غدیر یک سرزمین نیست، چشمه ای است که تا پایان هستی می جوشد، کوثری است که فنا برنمی دارد، افقی است بی‌کرانه و خورشیدی است عالمتاب.

گرامی‌داشت غدیر، تکریم رسالت پیامبر(ص) و وحی خدایی است. تکریم غدیر، ارج نهادن به فضیلت‌های متبلور در وجود امام اول شیعیان و ادای احترام به تکمیل دین و اتمام نعمت است.