وقتی که انیشتین یک ساله شد، به همراه خانواده راهی شهر مونیخ شدند؛ به‌خاطر اینکه عموی او یک کارگاه مهندسی برق راه‌اندازی کرده بود و از پدر آلبرت هم خواست که به کمکش بیاید. یک سال بعد از آن هم، وقتی که آلبرت دو ساله شده بود، خواهرش (ماریا) به

آلبرت کوچولو آن طور که خیال می کنید، اصلاً کودک اعجوبه ای هم نبود! حتی مدت زیادی هم طول کشید تا کلمه‌ای از دهانش بیرون بیاید و حرف بزند. پدر و مادرش کم‌کم داشتند وحشت می کردند که بچۀ ناقصی دارند!! ولی سرانجام آلبرت شروع به حرف زدن کرد؛ چه حرف زدنی!! بیشتر اوقات ساکت بود و هیچ‌وقت هم بازی‌های بچگانه را دوست نداشت.

با وجود اینکه دیر حرف زد، ولی قبل از اینکه حرفی از دهانش بیرون بیاید، سعی می‌کرد چندین بار آن را زیر لب تکرار کند، تا مطمئن باشد که درست می‌گوید! برای همین هم مستخدم خانه به آلبرت، لقب «کند ذهن» داده بود!!