جوان محققی برای آشنایی با زندگی و شیوه پهلوانی پهلوانان گذشته، به سراغ یکی از پهلوانان قدیمی می رود.

اصغر گل تاش در قهوه خانه ای به دیدار جوانی می رود و با حکایت ها و روایت هایش، او را به اواخر دوران قاجار و زندگی سید حسن رزاز می برد.

او ماجرا را از آنجا آغاز می کند که سیدحسن، چهار یابوی سرکش درشکه امین القرب، از نور چشمی های دیوان خانه را مهار کرده و امین القرب یرای قدرانی از سید، ضیافتی به افتخار او در محله سرچشمه برپا می کند؛ اما سید حسن رزاز که هیچ گاه سرِ آشتی با اهالی دربار نداشته، از رفتن به محضر امین القرب خودداری می کند. امین القرب که از این ماجرا ناراحت شده بود، از اکبرخان می خواهد پیکی به خانه سید حسن بفرستد و از او بخواهد حتماً به مجلس ضیافت قدردانی بیایید، اما بار دیگر سید به بهانه جمع آوری جهیزیه یک دختر بی بضاعت، از رفتن به ضیافت خودداری می کند.

مرحوم سید حسن شجاعت، معروف به «پهلوان رزاز» به حق، یکی از اسوه‌های پهلوانان ایران است. حاج سید حسن رزاز در سال 1260 هجری شمسی در تهران متولد شد. او دوره مقدمات علوم دینی را در تهران گذراند و برای ادامه تحصیل به نجف رفت و در دروس یکی از رهبران بزرگ مشروطه، یعنی مرحوم آخوند خراسانی، شرکت کرد و تا اجتهاد نیز پیش رفت. بعد از ترور ناصرالدین شاه، به دستور مرحوم آخوند خراسانی، پهلوان حسن رزاز مأمور رساندن حکم علمای دینی به علمای ایران، به خصوص علمای تهران، شد. خدمات سید حسن رزاز به مشروطه‌خواهان تهران، توجه محمدعلی شاه را جلب کرد و وی به جرم مشروطه‌خواهی، مدتی را در زندان قصر به سر برد.

رزاز در 19 اسفند سال 1320 خورشیدی چشم از جهان فروبست و در گورستان ابن بابویه مدفون شد.

جمشید صداقت نژاد، سرگذشت سید حسن رزاز را در کتاب «آخرین زنگی زمانه» به رشته تحریر کشیده و نشر هفت روز این کتاب را منتشر کرده است.