سپیدار بزرگ مدرسه درست روبه‌روی کلاس ما بود. تماشای اون، به‌ویژه در فصل بهار بسیار لذت‌بخش بود. اما یک روز اتفاق عجیبی افتاد صبح زود راهی مدرسه شدم و وقتی به مدرسه رسیدم، سعید و غلام رو دیدم که پای سپیدار ایستاده و بهش خیره شده بودن. اونا گفتن که شاید دیگه نتونن اونو ببینن و اینکه قراره این درخت رو قطع کنن. حسابی به هم ریختم. اونا گفتن که آقای مدیر، آقایی رو همراه خودش به اینجا آورده و درباره‌ی قطع کردن اون درخت با هم حرف زدن و اینکه قراره اینجا تبدیل به زمین والیبال بزرگی برای بچه‌ها بشه.

عمر اون درخت از عمر مدرسه بیشتر بود و من با مرور این فکرها ناراحت‌تر می‌شدم. باید کاری می‌کردم؛ پس نامه‌ای برای آقای مدیر نوشتم....

مختصری درباره نویسنده:

محمدرضا بایرامی (متولد 1344 در اردبیل) نویسندهٔ معاصر ایرانی است. بایرامی با کتاب «کوه مرا صدا زد» (از قصه‌های سبلان) توانست جایزه خرس طلایی و جایزه کبرای آبی سوئیس و نیز جایزه کتاب سال سوئیس را از آنِ خود کند.

بایرامی برای نگارش رمانِ «لم‌یزرع» و کتاب داستانی «گرگ‌ها از برف نمی‌ترسند»، توانست جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران را کسب کند.