«سلمان فارسی» صحابی مشهور پیامبراکرم(ص) و از یاران امام علی(ع) بود. اخلاق، خرد و بزرگمردی وی تا بدانجا بود که حضرت محمد(ص) در وصف او فرمود: «سلمان از ما اهل‌بیت است». شهرت او به‌خاطر پیشنهاد حفر خندق به دور «مدینه» در «غزوه خندق» بود.

حدود 216 یا 316 سال قبل از هجرت، در روستای «جی» (از روستاهای اصفهان) پسری به دنیا آمد که نامش را «روزبه» گذاشتند و بعدها پیامبر اسلام (ص) او را «سلمان» نامید. پدر سلمان «بدخشان کاهن» (روحانی زرتشتی) بود و کار همیشگی‌اش هیزم نهادن بر شعله آتش.

سلمان، بعد از آنکه دریافت قرار است او را شش ماه با اعمال شاقه زندانی سازند و پس از آن، اگر به آیین نیاکانش ایمان نیاورد اعدامش کنند، گریخت و روانه بیابان شد. در بیابان کاروانی دید که به سوی شام می‌رفت؛ پس به مسافران پیوست و رهسپار سرزمین‌های ناشناخته گردید.

سرانجام سلمان، در همان آغاز هجرت، گمشده‌اش را یافت و درحالی‌که برده یک مرد یهودی بود، در محضر رسول خدا (ص) مسلمان شد. پیامبر گرامی اسلام (ص) سلمان را به مبلغ چهل نهال خرما و چهل وقیه (هر وقیه معادل چهل درهم)، از مرد یهودی خرید و آزاد ساخت و نام زیبای «سلمان محمدی» را بر او نهاد. واژه «سلمان» از سلامتی و تسلیم گرفته شده است. انتخاب این نام زیبا ازسوی پیامبر (ص)، نشانه پاکی و سلامت روح سلمان است.

سلمان پس از رحلت پیامبر (ص)، در شمار یاران علی بن ابی‌طالب (ع) قرار گرفت. با ماجرای «سقیفه» مخالف بود، اما با اجازه امیرالمومنین، با صاحبان سقیفه همکاری کرد.

در زمان حکومت خلیفه دوم، حاکم مدائن شد. با این حال، زنبیل می‌بافت و با دسترنج خودش روزی می‌گذراند. سلمان فارسی، در سال 36 هجری در شهر مدائن درگذشت. مدفن وی در مدائن به «بقعه سلمان پاک» مشهور است.