در این کتاب گویا، بصیرت و بینش بار دیگر آزمایش می شود و لیلا و زهیر در میانه ی تردید، از نفس افتاده، راهی تازه می روند.

لیلا و همسرش زهیر به قصد بیعت با امام حسن مجتبی علیه السلام راهی کوفه شدند و در میان راه در نزدیکی بصره در منزلگاهی اقامت کردند. پیرزنی که همه او را از نظر عقلی در زوال می دانند اما در این میان پرده از رازی بر می دارد...

قرآن کریم فرموده است «وجَعَلنا لَهُ نُوراً یمشِی بِهِ فِی النّاسِ» انسان به سیر بصیرت، راه را از بی راهه و حقیقت را از امر غیرحقیقی، باز می شناسد و نیز در گرفتن اطلاعات و داده ها، درست گزینی می کند و نیز در ارائه نظر و رأی، درست گویی می کند و به فرموده امام علی (ع) «آن که بصیرت و بینش نداشته باشد، رأی او، نادرست و بی ارزش است». بصیرت، نوعی به کارگیری عقل در مسیر هدایت انسان و استفاده از روشنگری آن است، درواقع حرکت در این مسیر دانایی، اما هر دانایی بصیرت به حساب نمی آید، بلکه دانایی همراه با باور و ایمان بصیرت است؛ از این رو بصیرت موجب هدایت و حرکت است.