این داستان، روایتی از جنگ است و در آن، واقعیت و خیال با هم پیوند می‌خورد و تصویری کلی از واقعیت جنگ را نشان می‌دهد.

ستوان یکم «جیمی کراس» با خود نامه‌هایی حمل می‌کند از دختری به نام مارتا، دانشجوی سال سوم کالج ماونت سیبسچن. این نامه‌ها عاشقانه نیستند، ولی ستوان کراس امیدوار است و نامه‌ها را در ته کوله‌پشتی‌اش نگهداری می‌کند.

او عصرها، پس از راهپیمایی روزانه و کندن سنگر، دست‌هایش را می‌شوید، نامه‌ها را می‌خواند و آخرین ساعت روشنایی را به خیال‌پردازی می‌گذراند. در این نامه‌ها، از عشق خبری نیست و لحن آنها دوستانه است.

«تیم اوبراین» خود از سربازان آمریکایی حاضر در جنگ ویتنام بود. او این کتاب را براساس مشاهداتش در ویتنام نوشته و در آن، ضرباهنگ‌های جنگ را به نحوی تصویر کرده که توانسته است این اثر را در صدر فهرست بهترین آثار جنگ قرار دهد. روایت در این کتاب، در مسیری دایره‌وار می‌چرخد و بازگویی رویدادها، رقص خاطره را‌ در ذهن خواننده شکل می‌دهد.

تیم اوبراین به‌سبب نوشتن این کتاب، در سال 2013 برنده‌ی جایزه‌ی پریتزکر (جایزه‌ی برترین آثار ادبیات جنگ) شد.

این اثر همچنین جایزه‌ی بهترین کتاب خارجی فرانسه در سال 1990 را به دست آورد.

کتاب :

The Things They Carried/1990

فیلم:

The Things They Carried/2011