آخرین جلد از غزلیات وحشی بافقی، شامل خوانش غزل‌های سیصد تا آخرین است.

وحشی بافقی از شاعران نام‌دار سدهٔ دهم ایران و از مهم‌ترین شاعران مکتب وقوع است.

مکتب وقوع، سبکی از شعر فارسی است که از اواخر قرن نهم تا اوایل قرن یازدهم هجری رواج داشت و در دورهً زمانی بین سبک عراقی، دورهٔ تیموری و سبک هندی پدیدار شد. ویژگی «اشعارِ وقوعی»، سادگی، پرهیز از صنایع بدیعی و اغراق‌های شاعرانه، کاربرد اصطلاحات و زبان عامیانه و بیان صریح و بی‌پیرایهٔ وقایعی است که بین عاشق و معشوق می‌گذرد. وحشی بافقی، لسانی شیرازی، اهلی شیرازی، فغانی شیرازی و اشرف جهان قزوینی، از معروف‌ترین سخنوران این مکتب به‌شمار می‌روند.