«آقا مهدی» مرد مهربانی است که به همه بچه‌های محل احترام می‌گذارد؛ آنها را دوست دارد و با آنها بازی می کند. آقا مهدی با تویوتای خاکی رنگش به محله برمی‌گردد و بچه‌ها را به مسجد می‌برد... آقا مهدی به جبهه برمی‌گردد و گم می‌شود.

در کتاب «کسی که هیچ وقت گم نمی شود»، آبیار از زبان حمید، یکی از دوستان و هم‌محلی‌های شهید باکری، خاطراتی را از زندگی وی بازگو می‌کند.

در ابتدای این اثر، شهید باکری نام نوجوان‌ها را می‌پرسد و معنی اسمشان را می‌گوید. حمید از شهید باکری می‌پرسد که «مهدی» به چه معناست و او در جواب می‌گوید: «کسی که هیچ‌وقت گم نمی‌شود»؛ بنابراین عنوان این کتاب از معنای نام شهید باکری اقتباس شده است.

دیگر داستان این کتاب گویا «ساعت مچی» است. دنیای معصومانه‌ی یک کودک و برداشتش از دیداری صمیمانه با شهید مهدی باکری در پرورشگاه وَ سرنوشت و آینده‌ای که پس از روز دیدار برای او و دوستانش رقم می‌خورد، در این اثر به رشته تحریر درآمده است.

در آرم ابتدای داستان «کسی که هیچ‌وقت گم نمی‌شود» از صدای شهید مهدی باکری استفاده شده است.

در پایان فصل دوم (ساعت مچی) بخشی از یک اثر ترکیبی با صدای رهبر معظم انقلاب، شهید مهدی باکری، شهید احمد کاظمی و شهید قاسم سلیمانی را در روایتی ماندگار از مکالمه‌ی بی‌سیم شهیدان باکری و کاظمی خواهید شنید.