در این کتاب گویا، در هر فصل، حسین آهی، پژوهشگر و ادیب، یکی از غزل‌های دیوان حافظ را شرح و بررسی می‌کند.

خواجه شمس‌ُالدّینْ محمّدِ بن بهاءُالدّینْ محمّدْ حافظِ شیرازی (زادهٔ 727 هجری قمری – درگذشتهٔ 792 هجری قمری در شیراز)، نامدار به لِسان‌ُالْغِیْب، تَرجُمانُ الْاَسرار، لِسان‌ُالْعُرَفا و ناظِم‌ُالاُولیاء، شاعر سدهٔ هشتم هجری ایران است. بیشتر شعرهای او غزل است که به «غزلیات» شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است. او از مهم‌ترین اثرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود.

هرساله در تاریخ 20 مهرماه مراسم بزرگ‌داشت حافظ در آرامگاه او در شیراز، با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی، برگزار می‌شود. مطابق تقویم رسمی ایران، این روز «روز بزرگ‌داشت حافظ» نامیده شده‌ است.

فصل اول / کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش (بخش اول)

فصل دوم / کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش (بخش دوم)

فصل سوم / کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش (بخش سوم)

فصل چهارم / مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش (بخش اول)

فصل پنجم / مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش (بخش دوم)