در این کتاب گویا، در هر فصل، حسین آهی، پژوهشگر و ادیب، یکی از غزل‌های دیوان حافظ را شرح و بررسی می‌کند.

خواجه شمس‌ُالدّینْ محمّدِ بن بهاءُالدّینْ محمّدْ حافظِ شیرازی (زادهٔ 727 هجری قمری – درگذشتهٔ 792 هجری قمری در شیراز)، نامدار به لِسان‌ُالْغِیْب، تَرجُمانُ الْاَسرار، لِسان‌ُالْعُرَفا و ناظِم‌ُالاُولیاء، شاعر سدهٔ هشتم هجری ایران است. بیشتر شعرهای او غزل است که به «غزلیات» شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است. او از مهم‌ترین اثرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود.

هرساله در تاریخ 20 مهرماه مراسم بزرگ‌داشت حافظ در آرامگاه او در شیراز، با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی، برگزار می‌شود. مطابق تقویم رسمی ایران، این روز «روز بزرگ‌داشت حافظ» نامیده شده‌ است.

فصل اول / سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ (بخش اول)

فصل دوم / سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ (بخش دوم)

فصل سوم / طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف (بخش اول)

فصل چهارم / طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف (بخش دوم)

فصل پنجم / طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف (بخش سوم)

فصل ششم / طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف (بخش چهارم)

فصل هفتم / طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف (بخش پنجم)

فصل هشتم / طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف (بخش ششم)