بچه ها! من تورانم. توران میرهادی. به من میگن مادر ادبیات کودک در ایران.

متخصص آموزش و پرورش ام و بیش از شصت سال به خاطر شما بچه های سرزمینم ایران، کار کردم. می دونید چرا؟ چون من عاشقم عاشق شمام. می دونید آخه منم از جنس شما هستم.

حالا زمستان سال 1330 است. توران 24 ساله است یکی از زنان باسواد و آگاه ایرانی که دوباره به وطن و زادگاه اش برگشته است.

ایران هم مثل اروپا درگیر جنگ بود. هیچ جا برای فعالیت های فرهنگی مناسب نبود. اما چاره ای نبود جز ساختن و شروعی تازه.

اولین کار توران حضور در کودکستان بهار بود. او تلاش کرد تا آنچه در اروپا یاد گرفته بود را در این کودکستان به شکل عملی با کودکان کار کند.

...

وقتی توران 28 ساله بود برادرش فرهاد رو از دست داد. غم از دست دادن فرهاد برای خانواده ی میرهادی غمی بزرگ بود. اما توران به خود گفت که باید غم بزرگ را به اثری بزرگ تبدیل کند و همین هم شد. او مدرسه ای را راه اندازی کرد به نام فرهاد. بله مدرسه ی معروف فرهاد. این مدرسه در دو مقطع دبستان و راهنمایی بود. او توانست اندوه بزرگش را به یک کار بزرگ آموزشی تبدیل کند ...

این کتاب گویا، برای کودکان سال های پایانی دبستان مناسبی است.