اوستا حسن کفاش بود. او در مغازه اش یک ساعت بود که یادگاری پدرش بود.

اوستا حسن سال های سال کار کرده بود و خسته بود. اما ساعت دلش برای اوستا حسن می سوخت.

یک روز صبح ساعت اوستا زنگ نزد تا او بیشتر بخوابد ...