در این کتاب گویا، در هر فصل، حسین آهی، پژوهشگر و ادیب، یکی از غزل‌های دیوان حافظ را شرح و بررسی می‌کند.

خواجه شمس‌ُالدّینْ محمّدِ بن بهاءُالدّینْ محمّدْ حافظِ شیرازی (زادهٔ 727 هجری قمری – درگذشتهٔ 792 هجری قمری در شیراز)، نامدار به لِسان‌ُالْغِیْب، تَرجُمانُ الْاَسرار، لِسان‌ُالْعُرَفا و ناظِم‌ُالاُولیاء، شاعر سدهٔ هشتم هجری ایران است. بیشتر شعرهای او غزل است که به «غزلیات» شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است. او از مهم‌ترین اثرگذاران بر شاعر ان پس از خود شناخته می‌شود.

هرساله در تا ریخ 20 مهرماه مراسم بزرگ‌داشت حافظ در آرامگاه او در شیراز، با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی، برگزار می‌شود. مطابق تقویم رسمی ایران، این روز «روز بزرگ‌داشت حافظ» نامیده شده‌ است.

فصل اول: گرچه افتاد ز زلفش گره‌ای در کارم (بخش اول)

فصل دوم: گرچه افتاد ز زلفش گره‌ای در کارم (بخش دوم)

فصل سوم: گر دست دهد خاک کف پایِ نگارم (بخش اول)

فصل چهارم: گر دست دهد خاک کف پایِ نگارم (بخش دوم)

فصل پنجم: گر دست دهد خاک کف پایِ نگارم (بخش سوم)

فصل ششم: گر دست دهد خاک کف پایِ نگارم (بخش چهارم)