این کتاب گویا، دل‌نوشته‌ای است پراحساس، با روایتی شاعرانه، به قلم «شاهین ملک‌زاده» در باب شهادت امیرالمؤمنین (علیه‌السّلام).

راه هموار، مهیّاست بیا ... حتّی میِ ساقی تا الست باقی است.

«دعا» صفا بود و «ندا» شفا.

صفت، معرفت؛ که موهبت بود و پاک خواند.

تنها بازی‌ای که رازی در میان نداشت؛ درمانش جانش بود، سپرد.

تقدیر، زنجیر، اتّصال که انفصال نشد.

گریه، هدیه شد؛ شور شیدایی

و ناشکیبایی، آهی صبحگاهی.

سفر، سودای بال و پر می‌کرد و آواز، باز ساز کرد.

نوای عشق برپا و عاشق، هویدا.

چون شاد، فریاد کرد: «فزتُ و رب‌الکعبه».