در این کتاب گویا، در هر فصل، حسین آهی، پژوهشگر و ادیب، یکی از غزل‌های دیوان حافظ را شرح و بررسی می‌کند.

خواجه شمس‌ُالدّینْ محمّدِ بن بهاءُالدّینْ محمّدْ حافظِ شیرازی (زادهٔ 727 هجری قمری – درگذشتهٔ 792 هجری قمری در شیراز)، نامدار به لِسان‌ُالْغِیْب، تَرجُمانُ الْاَسرار، لِسان‌ُالْعُرَفا و ناظِم‌ُالاُولیاء، شاعر سدهٔ هشتم هجری ایران است. بیشتر شعرهای او غزل است که به «غزلیات» شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است. او از مهم‌ترین اثرگذاران بر شاعر ان پس از خود شناخته می‌شود.

هرساله در تاریخ 20 مهرماه مراسم بزرگ‌داشت حافظ در آرامگاه او در شیراز، با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی، برگزار می‌شود. مطابق تقویم رسمی ایران، این روز «روز بزرگ‌داشت حافظ» نامیده شده‌ است.

فصل اول: مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم (بخش اول)

فصل دوم: مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم (بخش دوم)

فصل سوم: مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم (بخش سوم)

فصل چهارم: مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم (بخش چهارم)

فصل پنجم: من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم (بخش اول)

فصل ششم: من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم (بخش دوم)

فصل هفتم : من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم (بخش سوم)