پروانه تنها بود؛ برای همین هر روز به گل‌ها سر می‌زد، از شهد آنها می‌خورد، پر می‌زد و می‌رفت.

گل‌ها هم از زیبایی و مهربانی پروانه خوششان می‌آمد.

پروانه‌ی تنها کمی غمگین شده بود؛ چون تعدادی از حشره‌های کوچولو بین گل‌ها آمده بودند.