کتاب مقدس و نامقدس، اثر «اسماعیل شفیعی سروستانی»، از کتاب‌هایی است که درباره‌ی مهم‌ترین نقاط مغفول‌مانده در حوزه‌ی نظری و عملی انسان‌ها سخن می‌گوید.

این کتاب از مسائلی در زندگی ما انسان‌ها سخن می‌گوید که بی‌توجه از کنار آن رد می‌شویم، درحالی‌که در زندگی ما نقش مهمی بازی می‌کند و حتی در سرنوشت ما مؤثر است. مقدّساتی همچون کتاب‌های مقدّس و الهی، خانه‌های مقدّس، مکان‌های مقدّس و افراد مقدّسی که در زندگی امروزی و مادّی، جزو امور روزمره‌ی ما درآمده است و بدین ترتیب، نه‌تنها اثرش را در حیات ما از دست داده است، بلکه ما را به ورطه‌ای مبتلا می‌کند که ارزش‌های الهی را زیر پا گذاشته و منتظر عقوبتش بمانیم.

در بخشی از کتاب مقدّس و نامقدّس می‌خوانیم:

«همه‌ی بحران‌های کمرشکنی که سبب بی‌پناه شدن آدمی در برابر حوادث و رخ‌دادها شده و چیره‌شدن نیروهای خبیث شیطانی (جنّی و انسی) بر مردم، به «شکستن حدود و تعدّی، تجاوز آدمی به حدود الهی معین‌شده و اهانت فردی و جمعی آنها به امر قدسی و موجودات نشان‌شده» برگشت می‌کند و آدمی در غفلت تمام، پیش از برداشتن همه‌ی علل و عواملی که در اساس، سبب بحران و وبال‌اند، خود را به اموری مشغول می‌سازد که بر وسعت و ژرفای بحران‌ها می‌افزاید.

این واقعه، در عصر ما که دید سکولاریستی و ماتریالیستی بر ساکنان زمین غالب شده، به نحو چشم‌گیری بر حجم و بزرگی بحران‌ها افزوده است. در هیچ عصری به‌طور هم‌زمان، بحران‌های اخلاقی، زیست‌محیطی، اقتصادی و حتّی ایدئولوژیک، بر ساکنان زمین چیره نبوده است.

تقلیل شأن موجودات و تقدس‌زدایی از عالم و آدمی، وجه بارز دیدگاه انسان حاضر در عصر معاصر است. در این دیدگاه است که جمله‌ی موجودات، به‌عنوان اشیایی قابل مصرف و تصرّف و فاقد جان و روان فرض می‌شوند. شایان توجه است که ساکنان زمین، تنها انسان‌ها و موجودات دیدنی، مانند حیوانات، نباتات و جامدات نیستند. در سنّت‌های دینی، به دلیل آنکه مردم به حضور و میدان عمل این موجودات حاضر و ناظر، اما نادیدنی (مثل اجنّه)، باور داشتند در تعاملات روزمره و در میان مناسبات فردی و اجتماعی، خود را ملزم به مراقبت و حفاظت در بسیاری موارد می‌کردند تا مبادا ناخواسته موجب آزار این موجودات شده باشند.

خداوند مردم را ملزم به حفظ خود، خودداری از تجاوز به حدود معلوم‌شده برای هریک از موجودات و پرهیز از اهانت به تقدس‌یافته‌ها کرده است تا شاید از تبعات تعدّی و تجاوز، که ضرورتاً مطابق سنت الهی بارز می‌شوند، در امان بمانند.»