من علی ام شرح «حدیث مُناشَدَه» است. در این حدیث، امیرالمومنین (علیه‌السلام) با بیان فضایل و امتیازات خود، به استناد آیات قرآن و روایات مشهور و تاریخ اسلام، خود را شایسته‌ی رهبری امّت اسلام و ولایت بر آنان، بعد از پیامبر (ص)، معرفی می کند

در سی‌وسه فصلِ این کتاب با بخش اعظم فضایل و امتیازات امام علی (علیه‌السلام) البته به‌شکل فشرده و خلاصه -آن هم به اندازه‌ی ظرف وجودی و معرفتی خویش- آشنا می‌شویم. اما به‌راستی طرح این فضایل علاوه بر شناخت و معرفتی که از آن امام همام به دست می‌دهد، بهره‌ی دیگری هم دارد؟

آیا علی‌شناس در زندگی امروز خویش موفق‌تر از کسی است که علی را نمی‌شناسد؟

آیا اساساً خواندن و شنیدن فضایل و معرفتِ امامان معصوم نقش و تأثیری در سعادت دنیایی و نیک‌بختی آخرت دارد؟

اگر پاسخ‌ها مثبت است، چگونه این امر محقق می‌شود؟ باید گفت بله. معرفت امام علی و دیگر معصومان سبب نجات انسان از گرفتاری‌های دنیایی و سعادت او در زندگی فردی و خانوادگی و اجتماعی‌اش می‌شود و اگر غیر از این بود، این همه ثواب و فضیلت بر شناخت امامان، خصوصاً امام علی و محبت آنان مترتب نمی‌شد.

در حدیث است که: هرکس فضایل علی را با قلم بنویسد، دست او به آتش نمی‌سوزد. هرکس فضایل آن حضرت را با زبان بگوید، زبانش از آتش محفوظ است و هرکس فضایل علی را با چشم بخواند یا با گوش بشنود، چشم و گوش او از عذاب و آتش دوزخ مصون می‌ماند و اگر برای نشر فضایل علی قدم بردارد، پاهایش در آتش نخواهد سوخت.

بدیهی است که شناخت فضایل راه را برای پیروی از آن بزرگواران هموار می‌کند و محبت وسیله‌ای برای هم‌شکل‌شدن با آن محبوب‌ها است.