روایت حضرت ابوطالب و فاطمه بنت اسد از حوادث زمان تولد فرزندشان علی (ع) تا آن هنگام که حضرت پیامبر (ص) از طرف خداوند به پیامبری مبعوث می شوند.

سرانجام پس از 30 سال انتظار ابوطالب و فاطمه بنت اسد صاحب فرزندی نورانی و آسمانی می شوند که «علی» نام دارد. زمان می گذرد و آرام آرام لحظه موعود فرا می رسد. درست پیش از تولد آن حضرت، فاطمه بنت اسد برای نیایش به کعبه رفته و از خداوند می‌خواهد تا تولد فرزندش را آسان گرداند. در اجابت دعای ایشان به اراده خداوند دیوار کعبه شکاف برداشته و آن بانوی بزرگوار وارد خانه کعبه می‌شوند و آنها که شاهد این واقعه بودند تلاش می کنند تا وی را از داخل خانه کعبه بیرون بیاورند. دست تقدیر خداوند این‌گونه مقدّر فرمود تا حضرت علی (ع) در آغوش امن کعبه چشم به جهان بگشاید.

در همان روزها و سال های نخستین، علی (ع) مورد تفقّد و عنایت ویژه پیامبر و همسر مکرمه اش خدیجه (س) قرار می گیرد. چندی نمی گذرد که خشکسالی شهر مکه را فراگرفته و تنگدستی گریبان اهل مکه، به خصوص خانواده ابوطالب را می گیرد و به ناچار و برای کاستن از درد تهیدستی، سرپرستی علی (ع) به حضرت محمد (ص) و خدیجه (س) سپرده می‌شود تا در آغوش گرم و پر مهرشان رشد یابد. همین اتفاق باعث می شود تا علی (ع) در مکتب پسر عموی خویش حضرت محمد (ص) تربیت یافته و تا زمان بعثت همدم و همراه وی باشد.