این کتاب گویای نمایشی، شرح خاطرات و زندگی‌نامه‌ی «سیدالاسراء، شهید امیر سرلشکر خلبان آزاده حسین لشگری» درباره‌ی 6410 روز اسارت در چنگال رژیم بعثی عراق است.

«حسین لشگری» روز 20 اسفند سال 1331 در شهر «ضیاءآباد» واقع در شهرستان «تاکستان» زاده شد. بعد از دریافت دیپلم، در سال 1350 برای انجام خدمت سربازی وارد لشکر 77 خراسان ارتش شد. در سال 1351 به نیروی هوایی وارد شد و در سال 1356 از دانشگاه خلبانی با درجه‌ی ستوان‌دومی فارغ‌التحصیل گردید.

با شروع جنگ ایران و عراق، پس از انجام 12 مأموریت، سرانجام مجبور به ترک هواپیمایش شد که مورد اصابت موشک قرار گرفته بود و در خاک عراق به اسارت درآمد. دولت عراق مدعی بود هواپیمای وی 19 شهریور 59 و قبل از حمله‌ی عراق به خاک ایران ساقط شده‌است؛ لذا وی را به‌عنوان سند برجسته‌ای که نشان‌گر آغاز جنگ توسط ایران بود، حتی پس از «قطع‌نامه‌ی 598» نگاه داشت.

وی از آغاز جنگ تا زمستان 1359 در سلول انفرادی بود و پس از آن به‌مدت 8 سال با حدود 60 نفر دیگر از هم‌رزمان در یک سالن عمومی و دور از چشم صلیب‌سرخ جهانی نگهداری شد. پس از پذیرش قطع‌نامه او را از دیگر اسیران جدا کردند و قسمت دوم دوران اسارت وی نیز 10 سال به طول انجامید.

لشگری پس از 16 سال اسارت به نیروهای صلیب‌سرخ معرفی شد و دو سال بعد در 17 فروردین 1377 به ایران بازگشت.

با موافقت فرمانده کل قوا، آیت‌الله خامنه‌ای، در تاریخ 27 بهمن 1378 درجه‌ی نظامی وی به سرلشکری ارتقا یافت.

حسین لشگری در بامداد روز دوشنبه 19 مرداد 1388 در بیمارستان لاله‌ی تهران درگذشت.