حنانه تنها بود و حوصله‌اش سر رفته بود.

حنانه رفت توی حیاط، پیشِ گلِ سرخ. اون یه لیوان آب پای گل سرخ ریخت و گفت: سلام گل زیبا!

گل چیزی نگفت و فقط عطرش رو توی هوا پراکنده کرد... .