«عزیزجون» مشغول شستن ظرف‌هاست و «هدی» دوست داره که بهشون کمک کنه تا این کار زودتر تموم بشه و با هم‌دیگه برن مغازه‌ی نوشت‌افزاری تا یه بسته مدادرنگی بخره، ولی عزیزجون می‌گن که... .

این داستان با زبانی ساده و روان به کودکان یاد می‌ده که هیچ‌گاه برای رسیدن به خواسته‌هاشون بهانه‌تراشی نکنن، چنانچه خداوند در قرآن کریم از کسانی که برای شکستن قول‌وقرارشون دنبال بهونه و دلیل می‌گردن، شکایت می‌کنه و نام نیکی از اونها نمی‌بره. در این قسمت از برنامه‌ی «یک آیه، یک قصه» عزیزجون به آیه‌های 167، 168، 169 و 170 سوره‌ی مبارکه‌ی «صافات» اشاره می‌کنن.

خداوند در این آیه‌ها می‌فرماید:

«وَإِن کَانُواْ لَیَقُولُونَ (167) لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِکْراً مِّنَ الْأَوَّلِینَ (168) لَکُنَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِینَ (169) فَکَفَرُواْ بِهِ فَسَوْفَ یَعْلَمُونَ (170)»

«(مشرکان) پیوسته و با تأکید می‌گفتند (167) اگر پندنامه‌ای از نوع (کتاب‌های) پیشینیان نزد ما بود (168) ما نیز حتماً از بندگان برگزیده‌ی خدا بودیم (169) (ولی همین که قرآن برای آنان آمد) پس به آن کفر ورزیدند و به‌زودی (نتیجه‌ی کفر خود را) خواهند دانست (170).»