صحن را جارو زده

خادم پیر حرم

من برایش گاه گاه

شاخه ای گل می برم

صحن را جارو زده

خادم پیر حرم

من برایش ، گاه گاه

شاخه ای گل می برم

خستگی پیداست در

صورت نورانی اش

می شود خیس عرق

عصرها ، پیشانی اش

او گلاب ناب را

پخش کرده در حرم

باز هم حس می کنم

عطر گل را در سرم

گاه گاهی دیده ام

کفشداری می کند

می شود خسته ، ولی

بردباری می کند

نذر کرده سالها

خادم آقا شود

چشمه ی ایمان او

عاقبت ، دریا شود ...

در نگاهش می شود

دوستی را خوب دید

از صدای ساده اش

مهربانی را شنید ...