خانم نشیبای عزیز، همراه دو گل‌دختر نازنین، «نرگس» و «ترنم»، درباره‌ی این‌که «خداوند چه نیازی به شکرگزاری ما داره و آیا شکرگزاری واجبه؟» به ما اطلاعات خوبی می‌دن.

کودکان با شنیدن این برنامه می‌آموزن که وقتی یاد خدا باشیم، کارهای خوب انجام می‌دیم و کارهایی رو که خدا دوست نداره انجام نمی‌دیم. وقتی یاد خدا باشیم، تلاش می‌کنیم به حرف‌های خدا گوش بدیم؛ پس اگه خداوند به ما فرموده شکرگزاری کنیم، برای خودمون گفته؛ چون خداوند از شکرگزاری ما بی‌نیازه. خانم نشیبا در این‌باره به آیه‌ی 172 و بخشی از آیه‌ی 173 سوره‌ی مبارکه‌ی «بقره» اشاره می‌کنن.

خداوند در این آیات می‌فرماید:

«یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا کُلُوا مِنْ طَیِّباتِ ما رَزَقْناکُمْ وَ اشْکُرُوا لِلّهِ إِنْ کُنْتُمْ إِیّاهُ تَعْبُدُونَ (172) إِنَّما حَرَّمَ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةَ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزیرِ وَ ما أُهِلَّ بِهِ لِغَیْرِ اللّهِ...(173) ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از نعمت‌های پاکیزه‌ای که به شما روزی داده‌ایم، بخورید و شکر خدا را به جا آورید؛ اگر او را پرستش می‌کنید! (172) خداوند، تنها (گوشت) مردار، خون، گوشت خوک و آنچه را نام غیر خدا به هنگام ذبح بر آن گفته شود، حرام کرده است. (173)»