پس از رحلت پیامبر(ص) مردم با شخصی غیر از علی(ع) بیعت کردند. امام علی(ع) با مردم و سردمداران خلافت گفت‌وگو و ثابت کرد تنها اوست که شایسته جانشینی پیامبر و ولایت بر مسلمانان است؛ اما جز گروهی اندک، کسی به یاری او لبیک نگفت...

بعد از رحلت پیامبر(ص) مردم با شخصی غیر از علی بیعت کردند. علی (ع) آغاز به گفت‌وگو با مردم کردند و حتی در مسجد پیامبر با سردمداران حکومت به بحث پرداختند و اثبات کردند تنها ایشان شایسته جانشینی پیامبر و حکومت بر مردم‌اند. با این حال بیشتر بزرگان دربرابر مولا علی(ع) بهانه آوردند و دیگر مردم هم از آنها تبعیت کردند. بنابراین گفت‌وگوهایی این چنین فایده‌ای نداشت و هرکس راه خودش را ادامه داد.

مولا علی(ع) برای برپا کردن پرچم حق سکوت نکردند و از مردم دعوت کردند تا به یاری حق آماده پیکار شوند؛ اما جز گروهی اندک کسی پیش نیامد و از همان گروه هم وقتی که موضوع قیام جدی شد، کسی با وی همراهی نکرد. سکوت علی یک سکوت مطلق نبود. علی (ع) در ابتدای کار نه تسلیم شد و نه مدارا کرد. او هرجا که فرصتی پیش می آمد، با مردم و بزرگان صحبت می کرد و توجه آنان را به حق الهی اهل‌بیت جلب می کرد. ایشان حتی در خلال یکی از سخنرانی‌هایشان با اشاره به شمشیر مردم را به یاری خویش فراخواندند. عده ای این اشاره را دریافتند و به طور پنهانی با آن حضرت پیمان بستند تا فردای آن روز آماده پیکار از خانه هایشان بیرون بیایند؛ اما جز گروهی اندک کسی بر سر پیمان خود وفادار نماند. بنابراین مولا علی (ع) به خاطر نداشتن یار و یاور، دست از قیام و مبارزه برداشتند و از حکومت کناره گرفتند.