واقعە‌ی عاشـورا یکـی از رخدادهای بزرگ تاریخ بشـر اسـت کــه در آن، از یک‌ســو مصیبت‌های فراوانی بر امام حسین (ع) و یارانش وارد آمد و از سوی دیگر صحنه‌هایی مانـدگار و درس‌آمــوز از اخــلاص، معنویــت، فـدا کاری رقم خورد.

مسلمانان و به‌ویژه شیعیان، هرساله مجالس متعددی برای بزرگداشت ایــن حادثــه‌ی عظیــم برگــزار می‌کننــد کــه فلســفه‌ی اصلــی آن، تعظیــم شــعائر الهی اســت، زیرا درس‌آموزی و ســوگواری در شــهادت چنین انســان‌های فــداکاری از مصادیــق بــارز تجلیل از عقیــده و راه و رسم آن است.

دســتاورد مهــم ایــن مجالــس تحــول روحــی و تربیــت و تزکیــه‌ی نفس اســت، زیرا عزاداران با شــنیدن وقایعی که بر امام حســین (ع) و یارانش گذشــت و حالت‌هایــی که در ســخت‌ترین شــرایط داشــتند و نیــز گریه بر مصائبــی کــه بــر آنــان رفت، می‌کوشــند تا بــا شــخصیت‌های ایــن واقعه همرنگ شوند و زندگی و حیات خود را به آنان نزدیک کنند.

از روزگاران گذشــته تا کنــون عالمانــی بــوده‌اند که کوشــیده‌اند در مجالس و منابر و ذکر مصیبت‌ها با ســخنانی مســتند و بر پایه‌ی تبیین حقایــق عاشــورایی، از مجالــس حســینی پاسداری کننــد و از مطالــب غیرمســتند و خرافه‌آمیــز پرهیــز نماینــد و منبــر و ذکــر مصیبــت را درخدمت تحقق اهداف دین قرار دهند.