«فیروزشاه‌نامه» شرح زندگی، جنگ‌ها و دلاوری‌های فیروزشاه، پسر داراب است.

فضای قصه، فضای دوران باستان و ایران پیش از اسلام است. این اثر گذشته از آن که یکی از نمونه‌های برجسته‌ی نثر ساده‌ی فارسی است و فواید لغوی و زبانی بسیار از آن عاید می‌شود، از لحاظ بررسی تاریخ اجتماعی و وضع زندگی مردم ایران در قرن نهم و حتی پیش‌تر از آن، متنی بسیار ارزشمند است.

قصه‌ای زیبا و دلکش که در زمان‌های گذشته شهرت بسیاری داشته است.

در مجلد حاضر، بخش عمده‌ی قصه درباره‌ی دلاوری‌های «ملک بهمن»، پسر فیروزشاه و ماجرای دلدادگی او به «خورشیدچهره»، دختر «شَکموخان» آمده است.

درباره‌ی نویسنده:

«ابوطاهر محمد بن حسن بن علی بن موسی الطرسوسی» نویسنده و خوش‌نویس ایرانی قرن ششم هجری است. از زندگی و زادگاه و سال تولدش اطلاعات دقیقی در دست نیست.

سعید نفیسی در کتاب «تاریخ نظم و نثر در ایران» ابتدا او را طرسوسی و ظاهراً از نویسندگان خاک عثمانی در قرن نهم برشمرده؛ و بعدها نتیجه گرفته که او طوسی بوده و او را به‌غلط طرطوسی نوشته‌اند و در نیمه‌ی دوم قرن پنجم می‌زیسته است.

چهار کتاب داستان به نثر از ابوطاهر طرسوسی در دست است: «داراب‌نامه، اسکندرنامه، قهرمان‌نامه و قِران حبشی». از این چهار کتاب داراب‌نامه و قِران حبشی و قهرمان‌نامه چاپ شده است.