طوطی قصه ی ما خیلی عسل دوست داشت. زبانش هم خیلی دراز بود.

اسم طوطی خوش صدا بود. روزی ملوانی (کسی که در کشتی کار می کند) طوطی را گرفت، به شهر برد و به پیرزنی داد.

پیرزن اصلا نمی دانست که طوطی عسل دوست دارد. برای همین هم به او نان و پنیر می داد.

روزی پستچی در زد و بسته ای آورد که چند شیشه عسل در آن بود.