روایتی داستانی درباره‌ی سردار شهید مدافع حرم، حاج‌ذاکر حیدری.

محدثه عکس پدرش را برداشته، خیره به چشم‌هایش با او حرف می‌زند. این تصویر تازه نیست؛ گاهی نهان از چشم‌ها و گاهی آشکار. رحیمه هم چنین عادتی دارد. محدثه زیر لب گفت: «این درد، این جای خالی، این سوگ، همیشه مال من است پدر، مال رحیمه است، مال زهرا، مال محمد. جای خالی تو این‌جا در دل من است، در دل فرزندانت، در دل بچه‌های داغ‌دیده‌ات. حالا خانه خالی شده. همه رفته‌اند. نشسته‌ام کنج خانه. همان جایی که بیشتر وقت‌ها نماز می‌خواندی.»