نویسنده: ایتالو اسوِوو
مترجم: مرتضی کلانتریان
ناشر: نشر بان / چاپ چهارم
«ایتالو اسوِوو» در ظرف سی سال کار نویسندگی، سه رمان منتشر کرده است. «یک زندگی»، «سالخوردگی»، و بعد از یک سکوت بیست و پنج ساله که بیشک ناشی از عدم موفقیت این دو رمان بود، «وجدان زنو». اما اینبار اقبال رو میآورد و کتاب شهرت جهانی پیدا میکند و نویسندگانی چون جیمز جویس، والری لاربو، بنژامین کرمیو و دیگران به تفصیل از آن تجلیل میکنند. جویس که مدتی معلم زبان انگلیسی اسوِوو بود، پس از مطالعه این رمان آن را شاهکار خواند.
اسووو این کتاب را تحت تاثیر اندیشههای شوپنهاور نوشته است که معتقد است اگر به کل هستی بشری بنگریم جز تراژدی چیزی در آن نخواهیم یافت، در حالی که اگر به جزئیات آن توجه کنیم طنز و کمدی را جلوهگر مییابیم. در این کتاب نیز همین دو جنبه زندگی انسان به نحو استادانهای ترسیم شده است.
«زنو» نیز مانندِ شوپنهاور معتقد است درد و رنج بخش اساسی زندگی بشری است و راهیافتن به خوشبختی محال است. شوپنهاور باور دارد که زندگی بین درد و ملال در نوسان است و زنو نیز همین امر را تجربه میکند. اندیشه مرگ دست از گریبان زنو برنمیدارد و او بر این عقیده است که زندگی مبارزه بیهودهای است که در آن سرانجام برد با مرگ خواهد بود.