این کتاب روایتی داستانی درباره اقبال لاهوری است که در هجدهم آبان سال 1256 هجری شمسی در یکی از شهرهای ایالت پنجاب به دنیا آمد و در یکم اردیبهشت1317درگذشت. او شاعری فیلسوف و سیاستمداری مؤمن و مردمی بود.

در خانواده ای فقیر، اما باایمان، در ایالت پنجاب پسری به دنیا آمد که او را «محمداقبال» نامیدند. نام پدرش «نورمحمد» و مادرش «امام بی» بود. اقبال با استعداد شگرفی که داشت، تحصیل را آغاز کرد. پیشرفت او همگان را به تعجب وامی داشت؛ به ویژه در شعر و حفظ آن مهارت عجیبی داشت که گاه و بیگاه آن را در گفت وگو با دیگران بروز می داد. پدرش که برای او برنامه‌های دیگری داشت، از این استعداد شعری او مطلع نبود و استادش نیز اتفاقی به آن پی برد. اقبال وقت و بی وقت، بیشتر از هر چیز دیگر، به فکر شعر بود و ....