شیخ بهایی، دانشمند و نظریه‌ پرداز شیعه و صاحب آثار متعدد در فنون مختلف است.

شیخ بهایی با بهره گیری از دانش پدر، و محیط علمی اصفهان توانست در علوم و دانش های متداول عصر تبحری بدست آورد.

شیخ بهایی، هم ادیب بود و هم شاعر، هم فیلسوف و هم ریاضی دان. او از نجوم، فقه، تفسیر و پزشکی هم بی بهره نبود.

از مثنویات معروف او می‌توان‌، “نان و پنیر” ‌، “نان و حلوا” ‌، “شیر و شکر” را نام برد‌.

شیخ بهایی در زمینه های مختلف اطلاعات و آگاهی داشت و همین آگاهی و وسعت معلومات، نوعی جذابیت به آثار او بخشیده که از میان انبوه آثار گذشتگان، کتاب ها و تالیفات او را به صورت کتاب روز و مورد علاقه همگان درآورده است.

شیخ بهایی مهندس حاذقی نیز بوده است. از سازه های معروف وی می توان به گرمابه ای اشاره کرد که طرز کار و تهیه آبگرم آن تنها با یک شمع بوده که سال ها به عنوان راز باقی مانده بود، این راز، بعدها توسط باستان‌شناسان و متخصصان کشف شد. فاضلاب شهر اصفهان توسط لوله‌های جمع آوری فاضلاب وارد خزینه حمام می‌شد و طبق محاسبات دقیقی که شیخ بهایی انجام داده بود و با طراحی خاص خزینه، این فاضلاب تبدیل به گاز متان می‌شد که قابل سوختن است. لجن‌های ته نشین شده نیز به عنوان کود آلی مورد استفاده قرار می‌گرفت ...

اطلاعات بیشتر درباره ی این دانشمند بزرگ ایرانی را در صدای فصل های کتاب بشنوید.