وقتی آلکساندر پنج ساله شد، نام او را در مدرسه ی کوچکی نوشتند. مدرسه ای که در میان خلنگزارهای منطقه ی لاک فیلد بود.

فلمینگ، تا 20 سالگی در یک دفتر حمل‌ونقل مشغول به کار بود تا بتواند بخشی از مخارج زندگی و تحصیل خود را فراهم کند. در ادامه‌ی تحصیل، الکساندر فلمینگ موفق به دریافت دکترای خود از مدرسه پزشکی سنت مری لندن شد و بعدازآن شروع به تحقیق در باره واکسن‌ها و سیستم ایمنی بدن کرد..

در سال های جنگ جهانی اول، الکساندر فلمینگ به‌عنوان پزشک به جبهه‌های جنگ اعزام شد و در بیمارستان‌های صحرایی شروع به مداوای بیماران کرد. از آنجا که واکسن‌ و سیستم ایمنی بدن، موضوع مورد علاقه‌ اش بود، به داروها و روش‌های ضد عفونی مرسوم آن زمان در جنگ، توجه ویژه‌ای داشت و در کنار این موضوع در خلال جنگ، تأثیر و اهمیت آن را در حفظ جان بیماران کاملا درک کرده بود.

الکساندر فلمینگ مشاهده کرد که داروها و روش‌های ضد عفونی که در آن زمان مرسوم بودند باعث از بین رفتن بافت‌ها و سلول‌های سالم نیز می‌شوند و نمی‌توانند راه حل مناسبی برای بیماران باشند. بنابراین به فکر پیداکردن ماده‌ای افتاد که بتواند بدون آسیب زدن به سلول‌های سالم، باکتری و میکروب‌ها را از بین ببرد و بتواند از آن‌ها در مقابل عفونت‌ها محافظت کند.

داستان زندگی الکساندر فلمینگ را در صدای کل بشنوید.