«حکایتی، قولی، غزلی» گشت‌وگذاری است در متون کهن نظم و نثر فارسی....

در بهارستان جامی آمده است: صاحب‌نظری قوی‌همت با سلطانی قوی‌شوکت طریقه‌ی انس و اختلاط و سابقه‌ی مودت و انبساطی داشت. روزی از وی نسبت به خود گرانی و سنگین‌سری یافت. جز کثرت تردد و بسیاریِ آمدوشد آن را سببی ندید. دامن از اختلاط برچید و بساط انبساط درنوردید.

روزی آن سلطان را در ممری اتفاق ملاقات افتاد. زبان برگشاد که موجب چیست که از ما بریدی و قدم از آمدشُد ما درکشیدی؟

گفت: به موجب آنکه دانستم که سوال از سبب ناآمدن به که اظهار ملال به جهت آمدن!

به درویش گفت آن توانگر چرا/ به پیشم پس از دیرها آمدی؟

بگفتا «چرا نامدی» پیش من/ بسی خوشتر است از «چرا آمدی»!

و چندین حکایت زیبا و پندآموز دیگر ...

کاربران گرامی، پیشاپیش بابت کیفیت نامطلوب صدا در برخی از قسمت‌ها پوزش می‌خواهیم.