«حکایتی، قولی، غزلی» گشت‌وگذاری است در متون کهن نظم و نثر فارسی....

درباره‌ی نیک‌خویی گفته‌اند که آن، مدارا کردن با مکروهات بوَد. در رساله‌ی قشیریه آمده است که ابراهیم ادهم به صحرا می‌شد. مردی لشگری پیش وی رسید و گفت: آبادانی کجاست؟

ابراهیم به گورستان اشارت کرد. مرد لشگری یکی بر سر ابراهیم زد و سرش بشکست. چون از وی بگذشت، گفتند این ابراهیم ادهم است؛ زاهد خراسان.

مرد لشگری بازگردید و عذر خواست.

ابراهیم گفت: چون مرا بزدی، من برای تو از خدای -تعالی- بهشت خواستم. گفت: چرا؟

گفت: دانستم که مرا از آن جفای تو، خدای -تعالی- اجر دهد؛ نخواستم که نصیب من از تو اجر و نیکویی بود و نصیب تو از من عقاب و بدی ....

و چندین حکایت زیبا و پندآموز دیگر ...

کاربران گرامی، پیشاپیش بابت کیفیت نامطلوب صدا در برخی از قسمت‌ها پوزش می‌خواهیم.