«تاریک‌ترین ‌زندان» روایت‌گرِ ظلمی است درونی که عقل و اراده و قوای مدرکه‌ی انسانی را به بند می‌کشد و روح و جسم آدمی را به نابودی می‌کشاند.

«شارل ماخ» کارمند بازنشسته‌ای است که در پی یک اتفاق کاملاً ساده، هنگام عبور از مقابل توده‌ای سنگ مرمر که کارگران با تیشه مشغول تراشیدن آن‌ها هستند، دراثرِ پریدن ذره‌ای کوچک از سنگ مرمر و اصابت به چشمش، به‌تدریج نابینا می‌شود. کوریِ غیرمنظره‌ی شارل، زمینه‌ای می‌شود تا پست‌ترین خصایص درونی وی، یعنی بدگمانی و حسد به همسر وفادارش، بروز یابد. در ادامه‌ی داستان این بدگمانی چنان رشد می‌کند که سایه‌ی ظلمانی خود را بر دل و جان و همه‌ی هستی شارل می‌اندازد و سرانجام او را از پای درمی‌آورد.

«ایوان اولبراخت» از نویسندگان نام‌آشنای «چک» است. وی در ششم ژانویه‌ی سال 1882 تولد یافت. خانواده‌ی او که از کوه‌نشینان قدیم و اصیل چک بودند، از گذشته‌های دور همواره در صف اول مبارزه علیه اشغال‌گری‌های آلمان در چکوسلواکی بودند. از این رو، آثار وی غالباً مشحون از مضامین مبارزه با اشغال‌گران است. البته رمانِ پیشِ رو در این میان یک استثناست؛ زیرا برخلاف دیگر آثار اولبراخت، نگاهی درونی به آدمی دارد و به تحلیل روابط پیچیده‌ی روح انسان می‌پردازد.

کتاب:

(Žalář nejtemnější(1916