شب یازدهم *

زینب کبری(س)، دختر امام علی(ع) و حضرت فاطمه(س) است. بارزترین بعد زندگی حضرت زینب، نقش ویژه او در واقعه کربلا و دوران اسارت پس از این واقعه است. صبر و پایداری آن بانو در واقعه عاشورا موجب شد که به عنوان اسوه صبر جاودان شود....

وقتی امام حسین‌ علیه السلام پس از امتناع از بیعت با یزید، از مدینه به قصد مکه خارج شد، زینب نیز با دو تن از فرزندانش به نام های «محمد» و «عون» همراه برادر گشت. در طول نهضت عاشورا، نقش فداکاری های‌ عظیم زینب، بسیار بود. او در واقعه عاشورا مصیبت از دست دادن عزیزترین کسانش یعنی برادران، فرزندان و فرزندان برادر را متحمل شد؛ اما همه این مصیبت ها را تحمل نمود و در پاسخ سوال طعن آمیز «ابن زیاد» که پرسید: «کار خدا را با برادر و اهل بیت خود چگونه یافتی؟» فرمود: «من جز خیر و زیبایی چیزی ندیدم.»

روایت است که او با دست خود لباس جنگ بر تَن دو فرزندش پوشانید و هر دو را در رکاب مولایش حسین علیه السلام به شهادتگاه فرستاد. همچنین پس از شهادت فرزندان به سوگ آنان ننشست؛ چرا که این دو قربانی را برای آن مرد بزرگ، بسیار کوچک می دید و نگران آن بود که با اشک او در دل مولایش حسین علیه السلام شرم یا اندوهی راه یابد.

زینب سلام الله علیها مراقبت کننده از امام ‌«زین العابدین‌ علیه السلام» و سرپرست کاروان اسیران اهل بیت علیهم السلام بود و پس از عاشورا و در سفر اسارت در کوفه و دمشق، خطابه ‌های آتشینی ایراد کرد که رمز بقای حماسه کربلا و بیداری مردم گشت. پس از بازگشت به مدینه نیز در مجالس ذکری که برای شهدای کربلا داشت، به سخنوری و افشاگری می ‌پرداخت....